Annars trúi ég Kópavogsbúum til alls, það er eins og Gunnari hafi tekist að dáleiða bæjarbúa með þessum hallærislega frasa sínum “Það er gott að búa í Kópavogi”. 

Er virkilega svona gott að búa í Kópavogi, þar sem bæjarstjórinn er svo hrokafullur að kalla sig kóng og segir eðlilega gagnrýni á spillingu og lélegt regluverk vera skítapólitík?  Ég bara spyr?  Ég skoa á alla í bæjarstjórn Kópavogs að vanda sig betur við vinnuna sína.

Ég fór í viðtal/læknisskoðun á Landspítalann í vikunni vegna umsóknar um Tysabrimeðferð.  Ég veit ekki hvort ég er hræddari við Tysabriið eða það að fá annað MS kast en ég hef ákveðið að láta kylfu ráða kasti og sjá hvað læknarnir segja.  Ég á að fara í annað segulóm og fæ svo væntanlega að vita niðurstöðu fundar sem tekur málið fyrir innan mánaðar.  Ef ég fæ “já” þá annað hvort verð ég skelfingu lostin eða fegin og ef ég fæ “nei” verð ég annað hvort skelfingu lostin eða feginJ  Eða bland af þessu tvennu.  Vont að finna ekki innra með sér hvað sé best fyrir mann.   

Ég fann virkilega fyrir því í þessu viðtali hvað minni mitt er orðið gloppótt, algjör gullfiskurJ  Ég þurfti að rifja upp sjúkrasöguna mína á staðnum, hvernig ég var fyrst þegar ég veiktist og hve mörg köst ég var að fá í gegnum tíðina og hvernig síðasta ár hefur verið.  Hvernig á ég að muna öll þessi köst?  Auk þess veit maður ekki alltaf hvað flokkast undir köst og hvað ekki því taugalæknir skilgreinir yfirleitt ekki eitthvað sem kast sem maður hefur einhverntíman fengið áður.  T.d. þegar ég er sí og æ að fá sjóntaugabólgu í sama augað, þá er það ekki endilega flokkað sem kast.  En ég vona að ég hafi komið þessu nokkurnvegin frá mér.  Það er líka erfitt að lýsa stigsmuninum á MS dofa fyrir einhverjum sem hefur ekki upplifað það.  

Þó heilsan sé ekki orðin fullkomin ákvað ég samt að reyna að lifa lífinu eins eðlilega og ég gæti og gera ekki ráð fyrir öðru kasti á næstu mánuðunum.  Svo ég fjárfesti í flugmiðum í lok júlí.  (Kannski glæfraskapur í ljósi heilsufars síðustu mánaða og efnahags). 

Það eru ferðalög framundan myndi spákona eflaust segja um kaffibollan minn.  Víðir er að fara ásamt nokkrum öðrum ungum listaspírum til Búlgaríu í eitthvað UngmennalistarevrópupródjektJ.  Svo fer hann til Köben að hitta pabba sinn og systkyni sín og þaðan til Osló með þeim.  Kemur ekki heim fyrr en í byrjun ágúst.  Við Bragi og Una ætlum að fara í tíu daga ferð til Köben en Málfríður frænka mín sem býr þar ætlar að eiga við okkur híbýlaskipti.  Ég er ótrúlega spennt að fara en hún býr um miðja vegu milli dýragarðsins og miðbæjarins og við fáum lánuð hjól og bíl.  Annað hjólið er með kassa sem Una getur setið í, ef pabbi hennar leggur í danska hjólamenningu.  Jú, jú hann hlýtur að gera það hjólagarpurinn sjálfur.  Svo er bara að sjá hvort ég geti hjólað sjálfJ

Planið er að fara í dýragarðinn, á ströndina, á Bakken, í Tívolí og slæpast á Strikinu auk þess sem við Bragi munum reyna að vinna í skrifum og teikningum (milli þess sem við leikum við Unu).  Ætli við verðum ekki að taka með okkur nesti og byrgðir af kaffi þar sem mér skilst að kaffibollinn á Strikinu kosti 700 isk! 

En þetta verður ekki leiðinlegt enda sjaldan leiðinlegt þegar Una er með í för.  Hún er svo mikill snillingur hún dóttir mín.  Það er mikið lesið fyrir hana og þó hún sé bara þriggja og hálfs árs er hún ótrúlega áhugasöm um náttúrufræði og sögu.  Risaeðlurnar eru t.d. mjög spennandi sem kom glöggt fram í samtali hennar við pabba sinn í dag. 

“Pabbi, hvenær fluttum við hingað?” Pabbi hennar svaraði; “Við fluttum hingað fyrir þremur árum”.-Ja, nei, hvenær fluttum við hingað? Ítrekaði sú stutta.-Við fluttum hingað fyrir þremur árum, þegar þú varst alveg að verða eins árs.-Nei, pabbi, ég meina hvenær fluttum við hingað, spurði hún aftur og nú orðin smá óþreyjufull yfir þessu skilningsleysi.  Svo sagði hún til útskýringar og svaraði sjálfri sér í leiðinni;  Sko, fyrst komu risaeðlurnar og svo dóu þær út.  Svo komu litlu dýrin og fuglarnir og tístu bíbíbíbíbíb, svo komu páfagaukarnir og sungu.  Svo komu stóru dýrin og þá kom maðurinn.  Og þá kom ég í mallann á mömmu, og svo fæddist ég og þá fluttum við hingað. Pabbi hennar skildi þá allt miklu betur, eða þannigJ 

En vonandi mun ég skilja samhengi hlutanna aðeins betur við það að fara af landinu í nokkra daga en manni líður eins og maður sé svo "innviklaður og innmúraður" í þetta ófremdarástand hér á Íslandi að maður er farinn að missa fókusinn.  Erfitt að gleðjast á 17. júní með þennan Icesave skugga yfir sér.  Við Bragi erum líka búin að ákveða að tala saman á Ensku í DK svo enginn viti að við séum íslendingar. (Nei djók! En það liggur við).  Vonandi fær maður einhverja reisn aftur með tímanum. 

Með sölu eða gjafapökkum bankanna af hendi sjálfstæðismanna og framsóknar hér um árið, regluverkaleysi hinnar ísköldu og glæfrakenndu frjálshyggjustjórnar sem íslendingar kusu yfir sig aftur og aftur, með óhæfum stjórnmálamönnum og seðlabankastjórum o.s.videre þá óhjákvæmilega sitjum við í súpunni.   En svo velti ég því fyrir mér hvaða möguleika við höfum í stöðunni. 

Er rétt að bregðast við eins og ríkisstjórnin er að gera, láta eins og siðmenntað fólk og bara “pay and smile” með trega í hjarta svo við höldum trúverðugleika sem gildandi þjóð meðal þjóða, sýnum að við berum ábyrgð og þrífum upp subbuskapinn eða... 

Við verðum að athuga það að þessar skuldir nema margfaldri þjóðarframleiðslu okkar og það sem við almenningur allavegana höfum upplýsingar um eru engar sérstakar tryggingar fyrir því að eignir Landsbankans slefi uppí skuldirnar.  Eigum við að treysta einhverjum breskum spákaupmönnum fyrir því mati.  Við erum bara einfaldlega í þeirri stöðu að geta engum treyst því hingað til hafa allir brugðist okkur.  Við virðumst ekki eiga neinar vinaþjóðir þegar við kemur peningaóreiðu.   

En ókey.  Annað hvort verðum við að treysta og vona að allt fari á besta veg eða ekki borga. En hvað mun það tákna fyrir íslendinga að borga ekki?  Verðum við sett á svartan lista út um allan heim, beitt viðskiptaþvingunum, (fáum auðvitað ekki inngöngu í ESB) og hvað kannski meira og minna öll erlend lán sem íslendingar hafa tekið gjaldfelld.  Verðum við sígunar norðursins, úthýst og vantreyst þjófahyski?  Nei ég velti þessu bara svona fyrir mér. 

Hvar liggja mörkin fyrir því að þetta geti talist siðferðilegt og eðlilegt allt saman á hvorn vegin sem væri.  Hvernig getum við réttlætt að borga ekki og hvernig getum við réttlætt það fyrir börnunum okkar að borga?  Þessi staða er fyrir mér algjört “Catch 22” eins og sumir myndu orða það eða á góðri íslensku “algjör sjálfhelda”.   

Ég auglýsi eftir vel rökstuddum lausnum.

Það er samt ótrúlegt hvað hægt er að gera að heiman í gegnum tölvuna.  Ég er búin að klára vsk bókhaldið og greiða vaskinn fyrir búðina, búin að lesa og rýna sögur á Rithringnum, búin að pannta inn vörur og skipuleggja sveitaferð og sumarhátíð á leikskólanum hennar Unu, gera fréttabréf og annað smálegt, svo ég er nú ekkert búin að sitja auðum höndum síðustu vikuna.

Ég fór með Víði son minn upp á vinnustofu í fyrradag að byrja að þjálfa hann í silkiþrykkinu en ég þori varla að byrja að þrykkja strax sjálf, ég er líka ennþá hálf máttlaus í höndunum auk þess sem ég get ekki staðið lengi.  Held áfram að láta hann vinna fyrir mig næstu daga.  Nauðsynlegt að hafa einhvern til að leysa sig af í svona ástandi enda búðin (vanrækta barnið í fljölskyldunni) búin að vera hálf tóm.  Ég er búin að vera að pannta inn til að fylla í götin en það þurfa líka að vera til bolir.   

Ég fór á tólf sporafundinn minn sem ég hef ekki komist á í fimm vikur og ekki getað starfað almennilega í þjónustu þar frá áramótum en ég tók að mér þjónustu núna og ætla að freista þess að ég verði þokkaleg næstu mánuði.  Það hjálpar manni ótrúlega mikið í baráttunni við sjúkdóminn að vera í tólfspora prógammi þó að prógrammið sé hugsað við öðru meini svo þar get ég slegið tvær flugur í einu höggiJ.  

Ég skrapp aðeins í bæinn í dag, fór og keypti mér arabaklút (ótrúlega góðir hálsklútar)  sem ég get sett fyrir vitin til að forðast svínaflensuna (nei djók).  Ég hitti gamla góða vinkonu sem var ótrúlega gaman að spjalla við, höfum ekki hisst í nokkur ár.  Svo kíkti ég í Ranimosk og knúsaði Beggu mína sem er komin heim frá New York eftir mánaðardvöl, fékk ferðasöguna en ohh, gott að fá þessa elsku heim samt.  En það var eitthvað svo gott að fá aðeins lyktina af miðbænum.  Mér finnst ég eiginlega vera komin til útlanda að koma á laugaveginn núna.  Samt þessi yndislega tilfinning að vera komin heim í litla þorpið sitt.  Ég sakna þess að búa í miðbænum þó að ég myndi ekki vilja yfirgefa húsið minn á Huldubrautinni og útsýnið út á sjóinn og perluna.  Ég sá meira að segja sel í voginum um daginn.  Það er í raun afskaplega fínt að búa hér í snertingu við smá náttúru og vinna svo af og til niðri á laugavegi.  

Svo er húllumhæ hjá okkur Unu á morgun á Marbakka.  Ég er búin að vera að undirbúa sumarhátiðina með hinum foreldrunum í stjórn foreldrafélagsins.  Svo það er búið að leigja tvo hoppukastala, fá Skoppu og Skrítlu, redda pylsum á grillið, blöðrum og svo kom ég með þá hugmynd að vera með bókamarkað til styrktar foreldrafélaginu.  Get einhvernvegin aldrei látið það vera að vera í búðarleikJ.  Svo ég ætla að vera í búðarleik á morgun og sjá um bókamarkaðinn.  Það er líka eitthvað sem ég get setið við, meðan grillararnir þurfa að standa og hoppukastalaverðirnir líka.  Svo fer skólahljómsveitin með grjónin í skrúðgöngu um hverfið.  Ég verð líklega að sleppa því að taka þátt í henni, göngugetan tæplega orðin nógu góð í það.  

En þetta verður vonandi rosa gamanJ

Ég er búin að vera svo drullu lasin af MS-inu það sem af er árinu, er í þriðja slæma kastinu mínu, búin að fara í þrjár sterameðferðir og er ennþá með lömunareinkenni og  dofa upp að brjóstum auk sjóntruflana og annara kvilla.  Tek undir með ungu konunni í “Íslandi í dag” í fyrra kvöld sem er að berjast fyrir því að fá Tysabri þó ég viðurkenni það fúslega að miðað við lýsingar hennar þá fannst mér hún varla vita hvað slæmt kast væri.  En það er annar handleggur og við miðum líklega alltaf okkar versta við okkar fyrri reynslu.  Slæmt kast hjá henni getur verið milt kast í mínum huga.  En ég þekki það af eigin reynslu að bara sjóntruflanir og svimi geta verið ansi lýjandi til lengdar.    

Auðvitað eiga allir sem það vilja að fá að prófa þetta lyf.  Læknirinn minn sótti um lyfið fyrir mig síðastliðið sumar en ég hef hingað til ekki verið neitt rosalega spennt fyrir því að fara á það.  Þetta er ónæmisbælandi lyf sem sprautað er í mann einu sinni í mánuði (sem hlýtur að vera hevy skammtur fyrir líkamann), ekki löng reynsla af lyfinu, nokkrir dáið við inngjöf, kostar einhverja formúgu fyrir þjóðfélagið svo nei, ég verð að viðurkenna það að ég var ekki spennt fyrir þessu. 

Mér finnst eiginlega hafa skapast einhver hysteria í kringum þetta lyf.  Ef ég væri með mildari útgáfu af sjúkdómnum þá myndi ég ekki vilja fara á lyfið.  Við erum alltaf að gleypa við einhverjum töfralausnum sem reynast svo kannski ekki eins vel og efni stóðu til og ég persónulega vil halda líkama mínum eins aukaefnafríum og hægt er.  Lyfjagjöf af þessu tagi hlýtur að vera rosalegt kemískt inngrip í líkamann.    

Ég var að vonast eftir því að haldast þokkaleg í einhvern tíma þar til kæmi á markaðinn sambærilegt lyf í töfluformi.  Slík lyf eins og t.d. Fingolimod eru í þróun og hljóta að vera miklu mildari meðferð fyrir líkamann en eiga að skila sama árangri auk þess sem þau yrðu eflaust ódýrari líka.  Já það má ekki gleyma því að fólk sem þarf virkilega á svona dýrum lyfjum að halda þarf líka að díla við sektarkenndina yfir því að láta þjóðfélagið greiða fyrir heilsu þess kannski fleiri milljónir á mánuði.  Þetta eru hrikalegar upphæðir.  Afi minn sem er kominn á tíræðisaldur horfði upp á systur sína og afa sinn fara illa út úr þessum sjúkdómi og var að velta því fyrir sér hvort hann gæti ekki bara borgað lyfið fyrir mig.  Fólk áttar sig ekki á því hvað þetta er gífurlega dýrt og því kannski ekkert skrýtið að verið sé að forgangsraða, það er alltaf gert að einhverju leyti í heilbrygðiskerfinu og þykir ekki óeðlilegt.  Svo er aftur spurning hvernig við viljum að heilbrygðisþjónustan í landinu okkar eigi að vera.  

Núna er ég hins vegar komin á hjólastólastigið, (en ég geng við hækju og fer í hjólastól í gegnum lengri vegalengdir) auk þess sem ég er orðin skíthrædd við agressjónina í sjúkdómnum svo ég þarf að kingja óttanum við lyfin og reyna allt sem er í boði.  Ég talaði við Hauk sem sér um Tysabrigjöfina á Lansanum í síðustu viku og honum leist ekki vel á stöðuna, sagði að ég yrði boðuð í viðtal innan þriggja vikna.  Þá tekur væntanlega við eitthvert ferli.  

Í þessu nýjasta kasti tókst mér nú ekki að prjóna heilu lopapeysurnar eins og síðast en ég prjónaði mér og Unu sitt hvort parið af ullarsokkum en fingurnir hafa verið of dofnir og kalnir til að prjóna mikið sem er verst því það er ótrúlega mikil hugleiðsla að prjóna.  Það getur algjörlega komið manni í gegnum dagana.  Þá bara fjarar maður út og telur út í eitt.  En ég keypti mér nýja vatnsliti og dundaði smá við að vatnslita inni á St. Jóseps auk þess sem mér tókst að vinna dálítið í novellunni minni.  

Þegar heim var komið gat ég svon mest lítið gert, vildi helst bara taka inn tímatöflu (það er tafla sem lætur mann hoppa yfir nokkra daga:)  Um helgina tók svo við pest sem ég var farin að halda að væri svínaflensaJ  Una mín var með næstum fjörtíu stiga hita í  fjóra sólahringa og gubbaði stanslaust á sunnudaginn, en við erum báðar ennþá með ógeðslegan hósta og kvef.  Ég bara krossa puttana að fá ekki eyrnabólguna líka aftur eins og eftir síðustu stera, er á “einn dagur í einu” meðalinu, jafnvel bara “ein klukkustund í einu” þegar þetta hefur verið sem verst.

  En ég veit að þegar/ef ég næ þokkalegri heilsu aftur þá gleymi ég allri þessari vanlíðan um leið.  Gott að hafa þetta gullfiska element. 

Ég er alltaf að reyna að telja manninum mínum trú um að ég sé nú ekki svo oft lasin og þetta sé nú ekki svo slæmt en hann hlær bara að mér enda heldur hann bókhald utanum veikindin mín og síðustu árin hafi veikindin farið held ég yfir 50% af tímanum.  Ég er líka svona týpa sem fer og silkiþrykki 50 boli daginn sem mér finnst ég bara vera orðin nokkuð sæmileg og fæ það svo jafnvel í hausinn og er orðin hölt daginn eftir. 

  Það sem er erfiðast við þetta allt er að geta ekki sinnt dóttur minni, ekki haldið á henni í fanginu nema sitjandi, ekki labbað með henni á leikskólann eða sótt hana og það að þurfa að banna henni að hoppa ofan á mér J  “Nei Una ekki hoppa ofan á mömmu, mamma er svo veik í fótunum sínum” og “nei Una mín mamma getur ekki ennþá dansað við þig, fæturnir eru ennþá lasnir”.  Þriggja ára skilur þetta ekkert rosalega vel og þessi elska er eins og franskur rennilás á mér, mamma, mamma, mamma, pabbi má ekkert, bara mamma enda skynjar hún hvað mamma hennar er lasin (sér það bara).     

En svo er það líka bara það að geta ekki framkvæmt, geta ekki skapað, geta ekki sinnt búðinni minni, geta ekki einu sinni skellt á einn silkiþrykkramma hérna niðri í þvottahúsi af því ég get ekki gengið niður stigann og er svo vönkuð öll og verkjuð.  Mér er nokk sama þó ég geti ekki þrifið húsið mitt enda ekki mikið fyrir slík húsverkJ viðurkenni þó að mér finnst erfitt að þurfa að þiggja aðstoð við það en móðir mín sú yndislega kona kom í dag og gerði sannkallaða jólahreingerningu fyrir mig og á þúsund þakkir skilið fyrirJ.  

Ég er alvarlega búin að velta því fyrir mér hvort ég ætti að reyna að fá mér svona rafmagnsskutlu til að keyra á milli með Unu í og úr leikskólanum en mér finnst það svo mikill ósigur eitthvað.  Ég held ég yrði að fá mér svoleiðis frekar þegar ég er orðin hress og get gengið almennilega svo það yrði meira eins og að fá sér leikfang, hasartækiJ(sem kæmi sér svo rosalega vel að eiga þegar neyðin ræður ríkjum eins og í slæmum köstum með lömun og verkjum).  

Svo er líka dáldið svekkjandi að hafa verið ný búin að kaupa mér árskort í ræktinni í einhverju bjartsýniskasti.  En ég er þá bara ein af mörgum sem styrkir líkamsræktarstöðvarJ.  Sjáum hvernig fer, það eru bara komnar um fjórar vikur af þessu núna, vona innilega að ég sé ekki með varanlegar taugaskemmdir.  Ef svo er þá fer ég eflaust mitt á þrjóskunni.  

Litlu stelpurnar í hverfinu mínu eru þó algjörlega búnar að bjarga hundgreyinu mínu honum Tópíasi Páli en þær eru nokkrar hundelskar sem koma nær daglega og fá hann út í bordercollie hundagöngu.  Þá sækja þær alla bordercollie vitleysingana í götunni og fara með þá saman út að labba, rosa fjör.

Og maðurinn minn elskulegi er byrjaður á kartöflugarðinum sem mig langaði svo að yrði að veruleika núna í vor, það finnst mér æði, þó ég þurfi bara að horfa á það gerast út um gluggann.    

Já lífið er dálítið þannig núna, gerist svona út um gluggann en það kemur betri tíð með blóm í haga...og ég veit að margir hafa það verra en ég svo...

Lifið vel þangað tilJ

Móðir mín hefur hins vegar aldrei gefist upp á að reyna að bjóða mér slíkan mat.  Síðustu tvö ár hef ég þó reynt að hugsa sem svo að ég þurfi að borða til að lifa en ekki lifa til að borða og verið mun viljugri til að bragða það sem sett er fyrir framan mig.Um daginn bauð mamma mér svo upp á svikinn héra með nýstárlegu ívafi en hún hafði sett perur inn í kjötið og á svipuðum tíma þessar líka dýrindis kjötbollur. 

Ég tók mig svo til og bræddi upp úr þessu tvennu kjötbollur en þetta er í fyrsta sinn á minni 36 ára ævi sem ég bý til kjötbollur.  Allir á heimilinu voru sammála um að þetta væru einar bestu kjötbollur sem þeir höfðu bragðað og eflaust í fyrsta sinn sem allir átu yfir sig af kjötbollum á mínu heimili.Og hér kemur svo uppskriftin í grófum dráttum. 

Afgangur af couscous frá deginum áður c.a 3-4 dl. (líklega hægt að nota hvað sem er, spelt, hveiti, hrísgrjón, kartöflur eða hvaða afganga sem er).

C.a 500 g. Ungnautahakk

Smá slurkur af eplakrunchi (eins og er sett ofan á eplaköku)

.½  blaðlaukur fínt skorinn

1 pera fínt skorin

1 egg

Smá hunang

Smá salt og pipar

Smá italian sesoning

Og bollunum að lokum velt upp úr poppuðum sesam fræum. 

Steikt á pönnu upp úr ólívuolíu og borið fram með kartöflum, rauðkáli og fersku salati.Gott að búa svo til sósu úr soðinu. 

Mömmu hefði betur dottið fyrr í hug að skella smá hunangi og ávöxtum í hakkið hjá sér og gúrmegrísinn hún dóttir hennar hefði gleypt við því. 

Verði ykkur að góðuJ 

P.s. Poppuð sesamfræ eiga að vera afskaplega góð fyrir meltinguna og ég set þau út í allan mat þessa dagana.  Aðferðin kemur frá Magga og Röggu á Stykkishólmi og er að hella fyrst soðnu vatni yfir fræin, hella þeim í sigti og skella þeim á þurra pönnu þar sem þau eru látin poppast.

Þetta er reyndar ekki í fyrsta sinn sem hústaka fer fram hér á landi.  Sjálf tók ég meira að segja þátt í hústöku á Vesturgötunni sem unglingur.  Þar vorum við reyndar bara örfáir pönkarar búin að hreiðra um okkur í afskaplega tígullegu timburhúsi sem var illa farið eftir bruna og átti að rífa.  Við vöknuðum einn morguninn við mikil læti en þá var krani með múrbrjótssleggju byrjaður að dangla í húsið.  Einn verkamaðurinn sá okkur veifa í glugga uppi á þriðju hæð og stoppaði vinnuvélarnar og við komum okkur út af sjálfdáðum um mikla krókaleið óséð.  Því húsi var líklega ekki viðbjargandi og í raun óíbúðarhæft og því engin ástæða til að bjarga því.  Hins vegar var engin víkingasveit kölluð út. 

Húsin á Vatnsstígnum voru engin óprýði í götumyndinni heldur hluti af arkitektúrnum í gömlu Reykjavík.  Þau höfðu staðið auð í tvö ár og eins og tíðkast í stórborgum þar sem verktakar ráða lögum og lofum þá láta þeir hús grotna niður þar til þeir fá leyfi til að rífa þau og byggja svo einhver monster í staðinn.  Þetta er þeirra aðferð við að fá að rífa heilu húsaræmurnar og byggja stórhýsi ístaðinn.  Við höfum séð ýmis slík dæmi víða um miðborgina.   

Í stórborgum erlendis hefur það tíðkast að aðgerðarsinnar geri athugasemdir við slíka meðferð á húsum og jafnvel heilu hverfunum.  Þar er flutt inn í hús (í leyfilsleysi) , eigandinn jafnvel fundinn og honum greidd einhver lágmarks húsaleiga og húsinu haldið lifandi og í notkun.  Þannig er verið að stemma stigu við þessa óforskömmuðu aðferðafræði verktakanna auk þess að veita samfélagsþjónustu af einhverju tagi, vekja athygli á fátækt og ójöfnuði af ýmsum toga, ofbeldi og stríði svo eitthvað sé nefnt.   

Þá er einnig þekkt að þar sem rísa ný hverfi úr rústum gamalla og húsaleiga orðin himinhá svo ekki sé fólki bjóðandi þá fara aðgerðarsinnar á kreik með spreybrúsa og spreyja á fínu húsin til að draga úr þessum flottræfilshætti og lækka standardinn á hverfinu svo venjulegt fólk hafi efni á að búa þar.   

Jú upp til hópa eru aðgerðarsinnar sósíalistar og þegar kerfið bíður ekki upp á jöfnuð með lögum þá grípa þeir til aðgerða.  Þökk sé þeim og sjálfri finnst mér gott að vita af því að ennþá sé til fólk með sterka réttlætiskennd.  Það veitir mér hreinlega öryggistilfinningu. 

Þegar bíldrusla stendur ónotuð, ryðguð og númerslaus úti í vegkanti er hún gerð upptæk.  Þegar bíllinn þinn er ekki skoðaður á réttum tíma er hann gerður upptækur.Ef þú hugsar ekki vel um hestana þína eða gæludýrin þín eru þau tekin af þér.  En þú mátt eiga hús í þeim tilgangi að láta það grotna niður svo þú getir með tímanum haft löglega ástæðu til að rífa það.  Er ekki eitthvað bogið við þetta?  Og á meðan meiga nágrannar þínir þola að rónar valsi inn og út og kveiki jafnvel í húsinu.  Er þá ekki betra að hafa skipulega starfsemi hugsandi fólks í húsinu?  Það eykur allavegana öryggi nágrannanna og varpar jafnframt ýmsum spurningum fram til samfélagsins í leiðinni. 

Innrás lögreglu í húsið á Vatnsstígnum vekur með mér óhug.  Hvernig samfélag er það sem við lifum í þar sem einhver verktaki getur hringt og pantað víkingasveitina til að koma og saga loftið undan fótum hústökufólks, úða framan í það piparúða og draga það eftir götunni og jafnvel berja það og rústa svo húsinu svo fólkið eigi örugglega ekki afturhvæmt í það. 

Á sama tíma getur húsnæðiseigandi með réttmætan leigusamning við einhvern leigjanda varla komið honum út þó hann borgi ekki leiguna svo mánuðum skiptir og fyllir jafnvel íbúðina af sorpi eða dauðum gæludýrum.  Þá virðast þurfa ítrekaðar kærur og langt ferli í kerfinu til að koma íbúanum út.   

Þessi atburðarrás á Vatnsstígnum skapar enn og aftur vantraust á lögreglunni sem ætti að vera að gæta að hagsmunum borgaranna (í þessu tilfelli hústökufólksins) í stað peningamanna sem eru að skemma miðbæ Reykjavíkur (svo ekki sé talað um bankakerfið og þjóðfélagið allt) í sínu fjármálabraski.  Í þágu hvers er þessi fyrirhugaða verslanamiðstöð sem þeir þykjast ætla að byggja þarna?  Flestir þeir sem lifa og starfa við Laugaveginn gera sér fulla grein fyrir því að verslanamiðstöð mun tæpast þrífast við Laugaveginn og er ekki í takt við þá stemmningu sem þar ríkir.  Enn einn liðurinn í að drepa laugaveginn enda sjáum við“endurbættan”  gráan steinsteyptan efrihluta hans núna steindauðann. 

Það er skítalykt af þessu máli öllu.  Við vitum það að lögreglan er ekki hátt launuð en mér dettur ekkert annað í hug en að verktakarnir hafi hreinlega mútað víkingasveitinni.   Nema víkingasveitin sé bara að leggja drepleiðinlegan kapal á vaktinni, hafi fengið blóðbragð í munninn í búsáhaldabylgingunni og vilji meiri hasar?  Ég vil ekki láta eyða skattpeningunum mínum á þennan hátt. 

Elsku íslendingar farið nú að hugsa í stærra perspektívi.  Það er óþarfi að gera hlutina svona og við höfum allskyns fordæmi fyrir framan okkur til að læra af ef við horfum aðeins út fyrir landssteinana.  Come on, við eigum að heita að lifa á upplýsingaöld.  Verum ögn upplýstari.

Börnin mín fengu heimatilbúin páskaegg í ár.  Það er miklu skemmtilegra að búa til eggin saman heldur en að kaupa tilbúin egg.  Þetta er mjög einfalt ef maður á svona páskaeggjamót.  Þá er líka hægt að velja súkkulaðið í það (kannski eitthvað dökkt aðeins hollara súkkulaði) og svo setja jafnvel eitthvað annað en sælgæti inn í eggin.  Þetta vekur allavegana mikla lukku hjá mínum afkvæmum og enginn er að væla um búðaregg. 

Ég þakka samt fyrir að hafa haft nægilegt þrek til að bralla þetta með þeim núna þar sem ég er ný komin heim úr enn annari sterameðferðinni.  Er að fá allt of ör köst núna og ný og ný einkenni sem mér lýst ekki nógu vel á.  Fékk til dæmis sjóntaugabólgu á góða auganu núna og svona líka brjáluð eymsli og taugakítling í allan vinstri helming líkamans, auk dofa og heltis. 

 Þannig að ég er búin að vera eins og tungl í fyllingu, rauð, aum og bólgin síðustu daga, gjörsamlega buffuð eins og maður verður og liggja fyrir milli þess sem ég reyni að gera eitthvað smá eða leika Bangsímon fyrir dóttur mína sem þarf alltaf sjálf að vera Tumi tígur því hún hoppar út í eitt.

Ég hef þá notað það að Bangsímon sé búinn að borða svo mikið hunang að hann verði að liggja á meltunni:)  Finn mig alveg í því hlutverki svona bólgin af sterabjúg.

Ég var aldrei búin að ná orkunni alveg upp eftir síðasta kast en vona að ég nái lengri tíma og betri bata núna með hækkandi sól. 

Er búin að forðast fréttir undanfarið, má ekki því að verða of reið.

Mér kvíður fyrir kosningunum, þetta er allt svo deprimerandi.  Þakka samt þeim konum sem tóku fyrstu sætin á listum borgarahreyfingarinnar, Birgitta, Magga og co "go girls!" var farin að hafa áhyggjur.

Veit samt ekki hvort ég muni kjósa eitthvað eða hreinlega éta atkvæðaseðilinn minn eins og sumir aðgerðarsinnarnir ætla að gera:)  Ekki vitlausari hugmynd en hvað annað í þessu groddalega landi hinnar risavöxnu amöbu Bjarts í Sumarhúsum.

Svo segji ég bara bloggogggoggg í tilefni páskanna.

En ég byrjaði nú aðeins að skána af dofa og máttleysi á öðrum degi í sterunum svo þetta fer nú eflaust allt að koma.  Þarf að fara að ná mér ef ég á að geta silkiþrykkt 8 peysufataboli fyrir heilsugæsluna á Grundarfirði.  Þorrablótið þeirra er næstu helgi svo ég hef ekki mikinn tíma til að láta mér batna.  Vona að ég geti gert þetta fyrir þær auk þess sem þarf að fara að fylla í bolaskörðin í búðinni minni.  Þar er orðið ansi fátæklegt. Læt samt æðruleysið ráða för og geri bara það sem ég get.

En það er ekki bara neikvætt að fá MS-kast þó að það hægi á lífinu á meðan (sem þarf ekki að vera neikvætt).  Ég er til dæmis búin að prjóna eina íslenska barnalopapeysu með hettu og er hálfnuð með aðra plús nokkur pör af vettlingum.  Ég hef aldrei lagt í að prjóna nokkuð eftir uppskrift áður en þetta gekk bara vel (hendurnar sluppu að mestu við dofa núna).  Ég byrjaði á einni á Unu en ég prjóna svo fast að peysan varð næstum eins og þæfð svo hún var heldur lítil á hana svo ég er langt komin með aðra sem er tveim númerum stærri.  Emilía Rán litla bróðurdóttir mín fær þessa minni svo þær verða í stíl frænkurnar. 

Þetta var samt dálítið fyndið þarna á spítalanum.  Það var ein nótt sem ég náði ekkert að sofna og á öðrum sólahring í vökunni spurði mig einhver læknir hvort ég væri ekkert að ná að sofa.  "Nei " sagði ég vandræðalega, "ég er líka bara með einhverja þráhyggju.  Ég get ekki lagt frá mér prjónana".

Hún svaraði því til að ég væri ekki með neina þráhyggju.  Ég væri einfaldlega bara á sterum. 

En já það er hægt að nýta þessa sjúkrahúslegu og sterana í ýmislegt.  Einu sinni saumaði ég bútasaumsteppi í sterum og það er líka fínt að vinna bókhaldið í svona steramaníu, gerði það einmitt síðast.  Og einu skiptin sem ég er með snyrtar neglur er þegar ég ligg inni á spítala:)  Þá ímynda ég mér að það geti líka verið upplagt að vaxa á sér fæturnar í dofakasti:)

Vona að ég verði komin með heilsuna á mánudaginn til að standa mótmælavakt fyrir utan seðlabankann, ætla samt að láta heilsuna ganga fyrir Davíð Oddssyni.  Nema ég fari bara og æli á seðlabankann;)

Ég lagði mig svo aftur þar til læknir kom og vakti mig með þær fréttir að ég væri með þvagfærasýkingu og því ekki hægt að gefa mér stera strax.  Ég pakkaði því saman og fór heim að bryðja pensillín og á að koma aftur á mánudaginn.  Ég ákvað þó að safna ekki saman uppsagnarbréfunum strax heldur leyfa þessu að liggja hjá þeim fram yfir helgina svo fleiri starfsmenn St. Jósefsspítala gætu sagt upp ráðherrum. 

Ferlega fúlt að geta ekki staðið vaktina á mótmælunum en... með þessari fýluferð á St. Jósefs náði ég þó að gera eitthvað gagn í byltingunni.

Svo er spurning hvort ég þurfi að koma uppsagnarbréfunum til skila í næstu viku eða hvort búið verði að slíta stjórnarsamstarfinu fyrir þann tíma?

Þessi mynd finnst mér vera táknræn fyrir mótmælin við Alþingishúsið sem enn standa yfir.  Ég mætti milli klukkan tvö og fjögur í dag en sonur minn var þá að mótmæla inni í Alþingisgarðinum.  Hann tók með sér glær flugeldagleraugu til að hlífa augunum og gleraugunum sínum hafandi kynnst hörku af hendi lögreglunnar áður og fengið piparúða í augun. 

Í dag sló lögreglan af honum gleraugun og tók hann hálstaki í tvígang, svo fast að hann hélt hann yrði kyrktur, var með svima lengi á eftir.  Hann er rauður í andliti eftir að lögregla hélt lúkunni yfir andlitinu á honum.  Hann var vopnlaus og stóð mótmælastöðu í garðinum eins og friðsömum mótmælenda sæmir.  Sonur minn er sautján ára og ég þakka bara fyrir að hann komst óskaddaður heim fyrir kvöldmat.  Ég horfði yfir lögreglumenn í Alþingisgarðinum spreyja piparúða yfir fólk, jafnt ungt, gamalt, mótmælendur og blaðamenn við minnsta tilefni, jafnvel ekkert tilefni.

Mótmælendur voru vopnaðir pottlokum, sleifum, og hljóðfærum og sungu slagorð, bönkuðu í gluggana og hentu snjóboltum,náttúrulega stórhættulegir.  Vinkonu minni á sjötugsaldri vopnuð hrossabresti var hrint í götuna af lögreglunni, algjörlega af tilefnislausu og ég hitti prúða stúlku sem var blá og marin í gegn á annarri hendi eftir að lögregla beitti hana fantabrögðum.  Þá má einnig benda á mæðurnar sem biðu milli vonar og ótta eftir að fá fréttir af handteknum börnum sínum og unglingum undir lögaldri.

Sumir tala um skríl og menntaskólanema sem smalað hefur verið saman af VG.  Hvílík vitleysa.  Fólk er búið að fá nóg af spillingunni í samfélaginu, það er nokkuð ljóst.  Á Austurvelli í dag var þverskurður af þjóðinni, fólk á öllum aldri, úr öllum stéttum og öllum flokkum sem og flokkleysingjar eins og undirrituð. 

Unglingarnir eiga það til að standa í fremstu víglínu enda ennþá nokkuð óttalaus í lífinu, (við munum öll hvernig það var) og vesalings strákarnir í þessari svokölluðu óeirðalögreglu okkar íslendinga eru svo hræddir við þessa krakka sem eru í mesta lagi vopnaðir, pottlokum, hljóðfærum og slagorðum að þeir panikera við minnstu hreyfingu og meisa yfir liðið.  Ef einhver baðar út höndunum eða hoppar er hætta á ferð og hræddir ungir menn sem sjá varla út úr stórum lögregluhjálmunum grípa til piparúðans.  Svo ganga einkennisklæddir og nokkuð kurteisir lögreglumenn á milli fólksins og tekur af þeim mjólkurfernur og hellir þeim niður.  Nóta bene mjólkina sem nota á til að lina þjáningar fólksins sem fengið hefur framan í sig brennandi piparúðann.  Það er eitthvað rosalega bogið við þetta.   Svo virðast þeir handtaka fólk algjörlega handahófskennt.

Ég held að lögreglan þurfi aðeins að skoða sinn gang því þetta er eins og að hella olíu á eld, fólk verður reytt við svona framkomu og nóg er nú reyðin fyrir þó hún þurfi ekki að fara að beinast að lögreglunni líka. 

Ég viðurkenni að ég öfunda þá ekki að þurfa að standa vaktina en 99% mótmælenda eru skynsamt fólk sem hægt er að ræða við eins og sýndi sig í Seðlabankamótmælunum svo ég skora á lögregluna að endurskoða taktíkina sína og vinna af skynsemi.

Svo vil ég þakka þessu duglega fólki sem stendur enþá vaktina fyrir mig og mína, heldur hjartslætti þjóðarinnar lifandi með trommuslættinum á Austurvelli út í gegnum nóttina og vonandi til hádegis á morgun. 

Ég er á leiðinni inn á St. Jósefsspítala í sterameðferð, verð þar næstu daga (tek eflaust með mér uppsagnarbréfin:) eflaust einhverjir þar æstir í að segja upp heilbrigðisráðherra) svo því miður kemst ég ekki á áframhaldandi mótmæli á morgun en ég velti fyrir mér hvað þurfi að gerast, hvað þarf að ganga langt til að ríkisstjórnin slíti stjórnarsamstarfinu, axli ábyrgð og boði til kosninga? 

Og er virkilega þörf á því að berja okkur með kylfum, sprauta eiturefnum í augu okkar og öndunarfæri og svipta okkur frelsinu í þessari einföldu kröfu okkar um lýðræði.  Hverskonar þjóðfélagi lifum við eiginlega í?

Yfir og út

MP.

Ég held ég viti hvað Ingibjörg Sólrún á við þegar hún segir að “skríllinn” sem er að mótmæla sé ekki þjóðin.  Hún er að horfa á restina af þjóðinni sem ekki mótmælir, sem er í  rauninni þorri þjóðarinnar.  Fólkið sem situr heima og þegir þunnu hljóði.  Fólkið sem jafnvel situr uppi með gíganísk myntkörfulán, duglegt íslenskt vinnandi fólk sem kyngir bara, mætir í sína vinnu, fer bara að vinna meira til að ná endum saman og treystir því að ástandið batni.  Ég er búin að hitta fullt af svona fólki undanfarið.  Fólk sem segir bara ja, ég get víst ekkert gert í ástandinu, verð bara að reyna að halda sönsum.  Það er ekki allra að mótmæla enda viljum við helst ekki þurfa að mótmæla.  Ingibjörg Sólrún gleymir því að þessi örfáu þúsund sem mótmæla eru samviska þjóðarinnar.  Þetta er stórmikilvægt fólk.  Fólk sem er aðhaldsafl fyrir ríkisstjórnina sem og stjórnarandstöðuna.  Þetta eru raddir íslands.  Það má alltaf deila um hve langt mótmælin mega ganga, hvort fólk sé með klúta fyrir andlitunum eða ekki, hvort smávægileg skemmdarverk eru unnin eða ekki en mér finnst það bara algjört aukaatriði.   

Ég er að mörgu leyti mjög sammála ISG í viðhorfum sínum í stjórnmálum almennt en í kringum þetta bankahrun finnst mér hún algjörlega vera að renna á rassinn í eigin ótta og hroka.  Það að hún hafi sent Sigurbjörgu skilaboð um að gæta orða sinna og passa upp á sinn faglega heiður finnst mér afar sorglegt.   Ég skil þetta þannig að nú sé Ingibjörg búin að starfa innan um og búa við þessa spilltu stjórnsýslu og þöggun of lengi.  Hún færir henni þessi skilaboð í góðri trú svona eins og að segja “ég veit hvernig kaupin gerast á eyrinni í þessum bransa svo þú skalt passa þig vinkona”.  Ef ISG væri hins vegar að standa með sjálfri sér og málstað samfylkingarinnar um gagnsæi og aukið íbúalýðræði hefði hún hvatt vinkonu sína til að tala út frá hjartanu og segja sína skoðun á hlutunum.  Þetta sýnir því glögglega hvað forysta samfylkingarinnar er orðinn sýkt af þessu kerfi og valdaþyrst eftir öll þessi ár í stjórnarandstöðu. 

Þess fyrir utan á konan auðvitað að vera í veikindaleyfi.  Hvað er hún að hugsa manneskjan.  Að gangast undir heilauppskurði og vera í krabbameinsmeðferð er meira en full vinna.  Ég veit það hins vegar af eigin raun að þegar sumir greinast með alvarlegan sjúkdóm þá getur skapast  tilhneiging til að verða eins og naut í flagi, vinna og keyra áfram af hörku eins og ekkert hafi í skorist.  Það kallast flótti.  Flótti undan sjálfum sér og sínu eigin ástandi.  Maður verður ekkert ýkja skynsamur í slíku ástandi.  Mér finnst að Ingibjörg Sólrún eigi að slíta stjórnarsamstarfinu við sjálfstæðisflokkinn áður en samfylkingin bíður meiri hnekki og sýna þjóðinni þá virðingu að fara í veikindaleyfi.  Forvitnilegt væri að vita hvað hún sjálf myndi ráðleggja einhverjum öðrum utanríkisráðherra að gera í sömu stöðu þar sem hún er orðin svona ráðagóð vinkonanJ.

Ég var ánægð með grein Oddnýjar Sturludóttur inni á vef samfylkingarinnar í gær, samfylkingarfólk þarf að fara að vakna af þessum þyrnirósarsvefni. 

Sjálfstæðismenn... já það tekur því nú varla að tala um þá.  Pétur Blöndal að gera sig að fífli enn eina ferðina, endalaus klíkuskapur í ráðningum, enn aftur verið að rústa heilbrigðiskerfinu og enginn axlar ábyrgð á gjörðum sínum.  Þetta er eins og náttúrulögmál með sjálfstæðismenn við völd og náttúrulega óþolandi.  En þetta var það sem þjóðin kaus yfir sig, aftur og aftur og aftur.  Við hin “skríllinn” þurfum kannski bara að fara að stofna ríki í ríkinu?  

En aftur að fundinum í Háskólabíói.  Mér fannst áhugavert að hlusta á orðaskakið milli fólksins í salnum, Einars Más og fulltrúa frá viðskiptaráðinu.  Ég skil sjónarmið beggja.  Sjálf á ég að heita atvinnurekandi þó ég reki bara pinku lítið fjölskyldufyrirtæki.  Fyrirtækið mitt er vettvangur minn til sköpunar og mér finnst ég á sama tíma geta gefið samfélaginu eitthvað af mér.  Ég get því ekki sagt að ég sé andvíg einkaframtakinu né ákveðnu frelsi í verslun og viðskiptum.  Hins vegar þarf regluverk í kringum hlutina og sérstaklega þegar verslað er með peninga sem slíka.  Það er í raun fáránlegt að hægt sé að versla með peninga yfirhöfuð, hvað þá ímyndaða peninga, peningabréf. 

Ég hef ekkert kynnt mér viðskiptaráð en mér finnst athyglisvert ef það er rétt að Alþingi hafi farið eftir/sett í lög um 90% af ályktunum þessa félags.  Forvitnilegt að vita hve há prósenta af ályktunum femínistafélags íslands hafi verið sett í lögJHins vegar skal ég ekki dæma um hvort þessar ályktanir viðskiptaráðs hafi verið slæmar og hjálpað til við að stuðla að bankahruninu fyrr en ég hef lesið þær.  Mér leiðist samt dálítið þetta tungumál eða samskiptamunstur sem er að einkenna mikið af umræðunni og mótmælunum sem er að það má ekki segja ákveðin orð öðruvísi en að það sé púað.  Ákveðin orð eru orðin neikvæð per/sei eins og orðið “atvinnurekandi” og orðið “viðskipti”.  Hafði lúmskt gaman af grein Sverris Stormskers í mogganum í dag.  Já þetta minnir stundum pinku lítið á senuna í “Með allt á Hreinu”. Hverjir eru bestir?  Stuðmenn!  Hverjir reka lestina? Stuðme...GrílurJ 

Ég vil sjá fjölbreyttari “skríl” á borgarafundunum og við mótmælin, mér finnst Steingrímur J. Sigfússon vera orðinn ansi öruggur með sig þó ég telji hann ekki endilega vera verri kost fyrir þjóðina. 

Helst vil ég samt sjá nýtt fólk við völd, nýtt stjórnskipulag, miklu beinna lýðræði.  Fólk á að geta haft bein áhrif á þau mál sem það lætur sig varða.  Fólk á að geta kosið einstaklinga.  Ég væri til dæmis mjög ánægð með týpur eins og Robert Wade sem hefur skynsemi til að viðurkenna það sem hann hefur ekki vit á (þannig er reyndar Þórunn Sveinbjarnardóttir einnig svo ég veldi hana bara í staðinn því Wade er víst ekki íslendingur) og Njörð P. Njarðvík sem er eflaust með siðferðisvitund á 5. stigi Kholbergs sem og Atli Gíslason (VG) og svo flottar og áræðnar stelpur eins Katrínu Oddsdóttur, Auði Alfífu vinkonu mína og fleiri sem þora að vera femínistar í orði sem og á borði.  Semsagt, ég vil sjá jafnréttissinna og félagshyggjufólk með háa siðferðisvitund og réttlætiskennd og skýrar hugmyndir um aðgerðir við Kreppunni.

Og svona að lokum, hvers vegna drullast ekki þessi lamaða ríkisstjórn okkar til að sýna Palestínumönnum skýrari stuðning í verki.  Halló!  Það er búið að drepa yfir þúsund Palestínumenn í þessu þjóðarmorði Ísraela á Gaza og mörg þúsund eru særðir.

Þó við séum fjárhagslega gjaldþrota þá getum við alveg opnað munninn á alþjóðavettvangi, í þágu friðar.

Ég fór samt með Kristínu systur í IKEA í dag og ákvað í annað skiptið á æfinni að tilla mér í hjólastól (tel fyrsta skiptið í raun ekki með því þá var ég hálf rænulausJ)  En já Kristín var að velja sér eldhúsinnréttingu og ákvað að fá fatlafólið með sér í að velja “lúkkið”.   Við vorum búnar að ákveða að fara með Unu í boltaland og svo myndi Kristín bara trilla mér í hjólastól í gegnum búðina.  Mér fannst þetta ekkert tiltökumál í fyrstu en þegar við fórum að biðja um hjólastólinn fannst mér þetta eitthvað kjánalegt.  Samt vissi ég að ég myndi varla komast fótgangandi í gegnum búðina og ef ég kæmist í gegnum hana þá kæmi ég draghölt og ofurþreytt út úr henni svo þetta væri það skynsamlegasta í stöðunni.  Um leið og ég settist í stólinn fékk ég enþá meiri kjánahroll og þegar Kristín byrjaði að ýta mér í stólnum fann ég fyrir niðurlægingu, öll ráð af mér tekin.   Mér fannst þetta mjög niðurlægjandi alveg fram að eldhúsinnréttingasvæðinu en þá náði ég að hugsa um eitthvað annað og fór að ýta mér sjálf áfram í rólegheitunum sem var aðeins skárra.  Ég var samt ekkert rosalega flink með stólinn, í því að keyra á fólk eða hillur, átti erfitt með að snúa stólnum í þröngum göngum og fannst Kristín systir og sölumaðurinn alltaf vera að stinga mig af og skilja mig út undanJ.   Ég hefði getað staðið upp og rölt um rólega, stutt mig við hillur eða eitthvað en mér fannst eitthvað ótrúlega kjánalegt að standa allt í einu bara upp úr stólnum.  Hvað ætli fólk haldi!  Hvað er þessi kona eiginlega að leika sér í hjólastól ef hún getur síðan alveg gengið?  Svo í vandræðagangi mínum hélt ég mig við stólinn og hugsaði með mér að þetta væri nú bara ein IKEA ferð í hjólastól og ég væri ekkert að fara að hitta neinn sem ég þekkti hvort sem er.   

Meðan Kristín er að ræða við sölumanninn bregð ég mér fyrir hornið til að tékka á einhverjum ákveðnum skáphurðum fyrir hana og viti menn þar mæti ég einni vinkonu okkar Braga.  Ég sé á svipnum á henni að henni er verulega brugðið við að sjá mig í hjólastól og spyr hvort ég sé svona slæm.  Ég er fljót að útskýra fyrir henni að þetta sé nú bara til hægindarauka og svö spjöllum við saman í smá stund ég niðri og hún uppi og mér finnst ég vera eins og barn að tala við fullorðinn að teygja álkuna.  (Hvers vegna eru hjólastólar ekki hafði hækkanlegir þannig að maður geti levelað betur við fólkið sem maður talar við?)  Ég hefði auðvitað getað staðið upp og stutt mig við stólinn meðan ég spjallaði við hana en aftur fannst mér það líka eitthvað rosalega kjánalegt.  Meðan ég er að spjalla við hana kemur svo ein besta vinkona mín gangandi að okkur á svipinn eins og hún hafi séð draug.  Hún er hálf kjaftstopp við að sjá mig í stólnum og ég held aftur þessa útskýringaræðu um þægindaraukann við hjólastólinn.  Við spjöllum svo smá stund eða þar til Kristín systir hringir í mig fyrir hornið og spyr hvort ég hafi nokkuð dottið ofan í holuJ) 

Ég var komin með svo mikinn aumingjahroll eftir efri hæðina að þegar við komum niður fékk ég kerrustrákinn til að hleypa mér út um starfsmannaútgang svo Kristín þyrfti ekki að ýta fatlafólinu systur sinni í gegnum alla neðri hæðina líka og eiga það á hættu að hitta fleiri sjokkeraða vini eða kunningja.  Rosalega var ég fegin þegar ég sótti dóttur mína í boltaland og hélt haltrandi á henni í fanginu út í bíl.  Best að halda sig bara heima meðan kastið gengur yfir:).   

Þetta var samt allt bara dáldið fyndið.  Hins vegar finnst mér ekki eins fyndið þegar ég í bullandi MS köstum, riðandi á fótunum eða með rosalegan svima arka allt á þrjóskunni en “leyfi mér þann munað” að gera mér lífið ögn auðveldara og legg í fatlaðra stæði svo ég þurfi ekki að labba alveg eins mikið eða bera búðarpokana alveg jafn langt og verð fyrir árásum öryggisvarða eða góðviljaðra borgara sem bera hag fatlaðra svo innilega fyrir brjósti sér að jaðrar við kærleiksofbeldi.  Fólk athugar ekki í gluggann á bílnum mínum til að gá hvort ég sé með P merki heldur bendir mér oft með dónaskap á að ég sé að leggja í stæði fyrir fatlaða.  Fólk mætti vera aðeins meðvitaðara um að fötlun er ekki alltaf sýnileg og að fatlaðir reyna oft fram í rauðan dauðann að bindast ekki hjólastól eða öðrum sýnilegum hjálpartækjum.    

Þess fyrir utan er samúð mín öll og hugur þessa dagana með Palestínumönnum sem glíma við mun stærri vandamál en glímu mína við sært stoltið.  Þar er háð nánast vonlaus barátta um líf og dauða.  Hvers vegna bregst alþjóðasamfélagið ekki við þessu þjóðarmorði prontó, það er mér algjörlega óskiljanlegt.  Græt bara yfir fréttunum og finnst ég vanmáttug.  Ég öskra hér með á almættið að láta sprengjuregnið stoppa!

Þeir sem ekki komast á Austurvöll en vilja senda ráðamönnum uppsagnarbréf geta sótt þau á PDF formati á vef neyðarstjórnar kvenna www.kvennastjorn.is

Sjáumst á Austurvelli,

Kveðja María.